Syndroom van Nightingale

Het Syndroom van Nightingale gaat over de overijverige misplaatste barmhartigheid de andere tegen diens wil en dank te helpen en kwetsbaarheid te misbruiken.
Om de hoek van elke goed bedoelde hulp schuilt altijd het hulpverlenerssyndroom, soms het syndroom van nightingale of de ziekte van Florence Nightingale genoemd. De vrees ten prooi te vallen aan de beruchte furor sanandi.
Dat ongebreidelijke verlangen de ander beter te willen maken. Die overijverigheid vanuit dat onvermogen om de eigen onmacht en de eigen beperkingen te erkennen. Mensen die dusdanig graag willen helpen dat de geholpene van de weeromstuit minder af is dan zonder hulp, door het pure feit dat deze afhankelijk geworden is van de hulp.
Iemands leven mag er dan nog volledig anders uit zien, ongeordend, onhygïenisch, ongelukkig. Maar het hoeft niet zo te zijn. Schijn kan bedriegen. Ken dus je grenzen als je denkt te moeten helpen. Ga niet in op de maatschappelijke druk en de roep om helden.
Vooraleer veronderstellingen te maken en conclusies te trekken, is het goed te luisteren. Leer eerst luisteren en zwijgen vooraleer de rol van facilitator of redder te ambiëren.