Vogelkop

Op dit moment, met wat ik nu weet, voel, hoor en ervaar, is deze blog enorm nietig geworden, speels, haast onverteerbaar licht. Het leven lijkt volgens de schrijver nauwelijks meer dan een lachertje. Zo licht zal het waarschijnlijk nooit meer worden. Op dit moment denk ik niet meer aan nu of later. Alleen aan niets. […]

Nagel aan de doodskist

“Soms worden vader en moeder heel boos als ik dingen deed en dan schreeuwden ze tegen me of schreeuwden ze tegen elkaar. Vader zei weleens: “Ik zweer het je, Christopher, als je je niet gedraagt krijg je een ongelooflijk pak op je donder.”, of moeder zei “Jezus, Christopher, ik denk er serieus aan om je […]

Autistischer of meer mezelf dan ooit?

De jaren na de diagnose leek ik autistischer dan ooit. Dat kwam omdat ik mezelf meer mocht zijn. Ik bleek ineens ook veel minder te kunnen en aan te kunnen. In feite was niets veranderd. Alleen hield ik nu rekening met mezelf. Voor anderen een vaak moeilijk te verteren iets. Ik kon het vroeger toch […]

Werkelijk veel erger

Ik voel teveel. Dat is wat er mij aan de hand is. Denk je dat iemand teveel kan voelen? Of net voelen op de verkeerde manier? Mijn innerlijk klopt alvast niet met mijn uiterlijk. Kan iemands uiterlijk niet met iemands innerlijk kloppen? Ik weet het niet. Ik ben gewoon mezelf. Misschien maakt dat iemands persoonlijkheid: […]

Vermoeidheid

Voor sommige mensen lijkt het vanzelfsprekend dat alles steeds een doel heeft. En dat tijd staat als een eeuwige rechte lijn. Een evolutie van these, antithese en synthese. Praktisch zonder herhaling. Hetzij dan de vergeefse variatie die ouders soms dromen in hun kinderen. Zo’n leven bestaat dan vooral uit een ‘voor’ en ‘na’. Uit een […]