Een correcte beeldvorming van autisme bestaat niet

Een correcte beeldvorming van autisme bestaat niet.

Autisme bestaat uit een spectrum. Er bestaat dus niet één autist. Er is een uiitspraak die zegt: “Als je één autist hebt gezien, ken je slechts één autist”. Zo is dat natuurlijk ook met films. Elke film is een weergave van een autist.

Alleen hebben films de neiging om alle stereotypes van alle autisten in één film te willen proppen. Verschillende personages tonen is geen oplossing.

Een correcte weergave is er wat mij betreft als de handicap respectvol en subtiel in beeld wordt gebracht. Maar in beeldvorming een evenwicht vinden tussen subtiel en duidelijk is niet eenvoudig.”

Niet wat en hoe maar waar en wanneer niet …

“Het grootste probleem in autisme is niet de sociale vaardigheden (weten wat en hoe). Ze kunne heel wat scripts en vaardigheden aanleren. Het grootste probleem is weten waar en wanneer je die vaardigheden (beter niet) toepast. Soepelheid in het toepassen van regels en scripts.” (Peter Vermeulen)

Als ik één ding kan vertellen over autisme …

‘Als ik de mensen één ding kan vertellen over autisme, dan zou het zijn dat ik niet zo wil zijn, maar het wel ben. Wees dus niet boos. Heb begrip.’ – is een quote van Carly Fleischmann, een Amerikaanse vrouw met NVA (Non-Verbal Autism). Ze schreef, met behulp van een stemcomputer en met redactie met haar vader, John Fleischmann, een boek, in het Nederlands vertaald als ‘Haar Stille Stem’ (The House of Books, 2013)

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht

Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht is een Britsee ‘whodunit’ van Mark Haddon met een jonge autist, gescheiden ouders, humor en logisch speuren. Over het debuut van Haddon lopen de meningen immers fel uiteen.

Aan het ene uiterste zijn er vooral negatieve kritieken zoals ‘rommel, clichés over autisme, te bannen om de kinderlijke geest te sparen, en godslasterlijk’. Aan de andere kant echter wordt het boek in de hemel geprezen als ‘humoristisch, zeer realistisch en spannend’ en ‘het enige boek dat echt inzicht geeft in het mysterieuze denken van een autist’.

Het wonderlijke voorval is een bitter humoristisch verhaal rond moord en mysterie, met de vijftienjarige Christopher (John Francis) Boone en de dood van de koningspoedel Wellington, bestemd voor jongeren vanaf 12-13 jaar, en volwassenen met een jonge geest.
Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Swindon, een stadje in het zuidwesten van Engeland, waar Christopher in een huisje samen met zijn vader, Ed, woont.

Het verhaal begint met een (relatief) gruwelijke scène: Christopher vind de hond van de overbuurvrouw, Wellington, aan een tuinhark gespiesd.

De zoektocht die hij na het voorval met de hond onderneemt, leidt hem langs allerhande verschrikkingen en dwingt hem tot beangstigende treinreizen, maar brengt hij hem ook op onverwachte plekken die hem gelukkig maken.

Toch is ‘Het wonderlijke vooral’ volgens mij vlot leesbaar, vrij licht naar mijn gevoel, humoristisch, spannend en herkenbaar vond ik
Het Wonderlijke Voorval een leuk boek om te lezen.

Een aanrader maar dan voor mensen die ook een boek kunnen lezen zonder het te koppelen aan wat ze (denken te) weten over autisme.

Een biertje drinken op z’n autistisch doe je zo …

“Wanneer Nico aan Rudy voorstelt om een biertje te gaan drinken van zijn vriend Ludovic, dan is dat exact wat Rudy doet: een biertje drinken. Waardoor hij na 30 seconden het café al weer verlaat. Als dat niet typisch autistisch is, dan weten we het ook niet meer. En Marsman (een televisiereeks op Eén van Matthias Sercu) zit vol van dit soort voorbeelden. – Peter Vermeulen (tijdschrift Autisme Centraal)

Een verantwoordelijkheid die nooit light is …

Ik tikte verantwoordelijk in op google en kwam uit op deze verklaring: ‘Een taak die zware plichten met zich meebrengt.’ Hoe zwaar deze plicht is, is zeer individueel, maar evenmin als autisme, zal ze wel nooit light zijn. Staan we er als maatschappij wel voldoende bij stil hoe brusjes als mens mee gevormd worden door de aandoening van (het) speciale kind(eren) in het gezin waarin ze opgroeien?” – Chris Lauwers in het tijdschrift Autisme Centraal

‘Waarom ben ik in mijn hoofd gaan wonen?’

“Ik heb een ander leven dan ik voor mezelf gedacht had. Ik begrijp hoe het had kunnen zijn. Ik wilde slimmer zijn dan het leven en alles uitdenken. Ik heb volmaaktheid geëist. Even had ik het bijna. Alsof het leven mij voor de gek gehouden heeft. Waarom ben ik in mijn hoofd gaan wonen?” – Matthijs van der Meer in ‘De Regels van Matthijs’ (een documentaire van Marc Schmidt)