#Ananas (6): De kracht om positief te zijn

Hoe het me lukt zo positief te blijven, ondanks alles? ‘Hoezo positief’ is mijn eerste reactie op die vraag. Of liever ‘waarom zegt u ‘zo positief”? Dat geeft mij de indruk dat ik overdreven vrolijk ben in vergelijking met wat ik in het leven heb te dragen. Ooit kreeg ik na een voordracht te horen […]

#Ananas (5): Waarom heeft de ene het er moeilijker mee dan een andere?

Als persoon met autisme denk ik volgens mij in de eerste plaats gewoon anders. Anders dan de meeste anderen. Eerder dan een etiket benoemt de term een andere verschijningsvorm. Dat heeft voor iedere persoon met autisme andere gevolgen voor de waarneming, lichaamsbeleving, de leefwereld, de tijdsbeleving, de manier van bestaan tegenover anderen en de structuur […]

#Ananas (4): Iets doen aan eenzaamheid

‘Wie zich eenzaam voelt, is niet alleen’. Het staat op een affiche die jaren geleden op school hing. Wereldvreemden Uit een klasdiscussie van vroeger herinner ik me nog dat eenzame mensen gewoon geïsoleerde zonderlingen waren. Eenzame mensen sloten zich immers thuis op om veel te ernstige boeken te lezen, naar klassieke muziek (opera en belcanto) […]

#Ananas (3): Hoe noem ik je het best?

Het is begrijpelijk dat mensen niet goed meer weten hoe iemand met een beperking of met autisme aan te spreken. Je zou verward raken door de voortdurende verandering van gebruikte termen. Zeker als je van nature al wat omgangsverlegenheid hebt. Te meer omdat het voor de ene erg gevoelig ligt, en de andere er zich […]

#Ananas (2): Hoe kan je mensen met autisme goed straffen?

Er is niets mis met autisten. Telkens ik die zin hoor, komt er vaak een ‘maar’ achteraan. Ofwel ‘maar natuurlijk wel met ernstig, zware autisten’. Ofwel ‘zolang je ze maar goed laat weten wie de baas is, desnoods met straf’. Toch heb je ook mensen die vinden dat je mensen met autisme, en zeker kinderen, […]